Kup mi wino i pozwól mówić. Zasnę Ci gdzieś między kanapą , a nogą od stołu i będziesz mnie zbierać. Potem trochę pohisteryzuję, rozmażę makijaż i będę szczęśliwa, że mogłam pobyć małą dziewczynką bez emocjonalnej huśtawki i koziołkujących nastrojów.

Niesamowity monolog uczuć, a może dialog, wysokie dźwięki przenikają serce, wślizgują się i oplatają jak ciepły szal, jak czułość, spadają jak łzy, a może jak krople deszczu, jest deszczowo, może to mgła, jest trochę samotnie, trochę razem, trochę osobno, jest trochę szaro, ale jeszcze nie ciemno, taka jesienna szaruga, taka jesienna godzina, gdy nie zapala się jeszcze światła, pije gorącą herbatę, wieczór osnuwa letargiem wszystko dookoła. Potem nagle, z sekundy na sekundę wszystko się zmienia. Jest inne. Namiętne, pełne poplątanych uczuć, słychać szum miasta, stukot kół pociągów. Jest tęsknota i namiętność, jest radość, spontaniczność, są pragnienia, mokre pocałunki, czułość, szybkie oddechy, bicie serca, dwóch serc, jest ona i on, ciemno, późna noc, biegną razem, śmiejąc się, deszcz moczy im ubrania i włosy, przystają gdzieś, słychać pociągi, mają mokre twarze, spojrzenia, nagle przeskakuje iskra, dotyk, namiętność, pocałunki, chwila, moment, mokre twarze, mokre włosy, mokre usta, splątane istnienia, poplątane myśli i jeszcze bardziej poplątane uczucia. Zatracić siebie, nic przy tym nie uronić, tylko zupełnie i ostatecznie zatracić się w tej chwili...


Uwielbione.

Los dał mi kolejną szansę na rozpoczęcie zabawy z miniblogiem.
Nie ukrywam, że BARDZO mnie to cieszy i w końcu znalazłam sposób na podzielenie się swoimi błahostkami ze wszystkimi. Nieważne jak mam na imię, zostańmy przy Imogen.
Moją główną pasją jest pisanie, więc .. jeśli macie ochotę poczytać opowiadanie, to odsyłam do strony WWW, na bloga. Nie kaleczę języka polskiego, posługuję się wygórowanym słownictwem, ale nie bez przesady. Nie robię z siebie filozofa.
„W tym momencie .. Szmery, krzyki, wrzaski. Ból. Zaczęło mi się kręcić w głowie. Upadłam z łoskotem na ziemię, kalecząc sobie kolana. Podparłam się łokciami, jednak i one zsunęły się po chłodnym jak marmur podeście. Ratunku! Pomocy! Help? Drżącymi dłońmi przetarłam strumień krwi, który spływał po mojej skórze. Dlaczego ten mężczyzna trzyma nóż ze srebrną rękojeścią? Dlaczego na podłodze jest pełno plam? Dlaczego ona tak głośno krzyczy?” – krótka zachęta dla tych, którzy myślą, że jestem idiotką, nie potrafiącą pisać. W moich powieściach nie ma żadnych sław, są zwykli ludzie, o zwykłych problemach. To ubarwia. Zdecydowanie.

- Powiedz, pasuję do Twoich bioder?